Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ ''...η ποιήτρια των Εξαρχείων''



Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

4 σχόλια:

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

Άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω

Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή - κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.


Από το "ιδιώνυμο"

Πρέπει να το ακούσεις να το αποδίδει η ίδια, με τη χαρακτηριστική φωνή της και με υπόκρουση από τον Κυριάκο Σφέτσα. ( Υπήρχε ένας δίσκος βινυλλίου. Δεν ξέρω αν κυκλοφόρησε και σε CD)

Καλή χρονιά, Δημήτρη. Με όραμα.

DIMITRIS~ ΒΑΣΤΙΛΗ BLOGSPOT είπε...

kali xronia Dionsi...na sai kala kai pada dimiourgikos...

Άννα είπε...

Πάει πια,αυτό ήτανε.
Πέρασε η ζωή μου,φίλε,μέσα σε
κίτρινους δρόμους,βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη
την ιτιούλα που σου ΄χα δείξει
στη γωνιά του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω
είναι το γαμώ το που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Καλή χρονιά,Δημήτρη.
Να μη γέρνεις σαν ιτιούλα,μα σαν κυπαρίσι να μένεις όρθιος.

dimitris~βαστιλη blogspot είπε...

Se euxaristo poli Anna...na sai kala...kali xronia!